وقتی گفت وگوها بدون اجازه رئیس ممنوع میشود!
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ناظرخبر، اتاق بازرگانی گیلان با بیش از یکصد سال سابقه تاریخی، امروز بیش از هر زمان دیگری درگیر حاشیههاست. آیا واقعاً چنین نهادی که میراثی ارزشمند برای اقتصاد استان است، باید اینگونه به حاشیه رانده شود؟
انتخابات پرحاشیه و ریاست سامان نظری
آخرین انتخابات اتاق بازرگانی گیلان در ۲۰ اسفند ۱۴۰۱ برگزار شد. در آن زمان اعضای هیئت نمایندگان، هیئت رئیسه و رئیس برای چهار سال انتخاب شدند. اما در ۲۳ بهمن ۱۴۰۳ مجددا انتخابات میاندورهای برگزار شد و سامان نظری به ریاست اتاق رسید. انتخابی که تصور میشد پایان حاشیههای دوره قاسم رضاییان باشد، ولی حالا اسناد و اخبار تازه نشان میدهد حاشیهها همچنان ادامه دارد و حتی گستردهتر شده است.
وعده نشست خبری که تاکنون محقق نشد
سامان نظری در نشست خبری مردادماه به مناسبت روز خبرنگار وعده داد که پس از دو هفته یک نشست تخصصی با خبرنگاران برگزار و به پرسش افکار عمومی پاسخ می دهد. وعدهای که هنوز محقق نشده است. در حالی که هر روز پرسشهای بیشتری درباره مدیریت او مطرح میشود.
دستورالعملی کمسابقه در تاریخ اتاقهای بازرگانی
عجیبترین اقدام رئیس اتاق، صدور یک دستورالعمل رسمی است که در تاریخ اتاقهای بازرگانی کشور کمسابقه یا حتی بیسابقه است. در این نامه که به امضای سامان نظری رسیده آمده است: « ضروری است کلیه درخواستهای دیدار با اعضای هیئت نمایندگان و نواب رئیس، پیش از هرگونه اقدام یا مراجعه حضوری، صرفاً و منحصراً از طریق دفتر ریاست هماهنگ و تأیید شود. هرگونه مراجعه بدون هماهنگی مغایر با اصول و رویههای جاری اتاق خواهد بود.»
این دستورالعمل به این معناست که کارمندان اتاق حتی برای یک گفتوگوی ساده با نمایندگان منتخب بخش خصوصی، نیازمند اجازه آقای رئیس هستند!
پرسشهای جدی درباره تصمیم رئیس
این پرسشها جدی است:
آیا اعضای هیئت نمایندگان که هرکدام اعتبار و سابقه طولانی در اقتصاد دارند، باید برای یک گفتگوی ساده با همکاران خود منتظر اجازه رئیس باشند؟
آیا این تصمیم نوعی بیاحترامی به شأن و جایگاه هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی گیلان نیست؟
مگر اتاق بازرگانی قرار نبود «خانه نخبگان اقتصادی» باشد؟ چرا حالا به یک پادگان شباهت پیدا کرده است؟
چرا گفتوگوی میان کارمندان و اعضای هیئت نمایندگان میتواند آنقدر حساس باشد که بدون اجازه رئیس امکان پذیر نیست؟
مگر نه اینکه هیئت نمایندگان ناظران قانونی بر عملکرد آقای رئیس هستند؟ پس چرا هر ارتباطی با آنها باید از فیلتر دفتر ریاست عبور کند؟
صدور چنین دستورالعملی بر اساس کدام قانون بوده است؟
خدشه به شأن گیلان و میراث تاریخی آن
چنین رفتارهایی نه تنها شأن اتاق گیلان را زیر سؤال میبرد، بلکه سابقه تاریخی و فرهنگی استان را هم خدشهدار میکند. گیلان استانی است که همیشه به آزادگی و پیشگامی در تحولات اجتماعی و اقتصادی شناخته میشده؛ حال چرا باید پارلمان بخش خصوصی چنین محدودیتهای غیرمنطقی را تحمل کند؟
شعار «خانه نخبگان اقتصادی» یا مدیریت پادگانی؟
سامان نظری در ابتدای ریاست خود گفته بود هدفش تبدیل اتاق به «خانه نخبگان اقتصادی» است. اما این دستورالعملها نه بوی شفافیت میدهند و نه دموکراسی. بلکه نشاندهنده محدودسازی و کنترل هستند.
مسئولان بالادستی چرا سکوت کردهاند؟
اینجا دو پرسش اصلی پیش میآید:
۱. چرا هادی حقشناس، استاندار گیلان، در برابر چنین رفتارهایی سکوت کرده است؟ مگر او مسئول پاسداری از شأن نهادهای اقتصادی استان نیست؟
۲. آیا صمد حسن زاده رئیس اتاق بازرگانی ایران از این اقدامات مطلع است؟ اگر هست، چه واکنشی نشان داده است؟
خطر تبدیل اتاق بازرگانی به یک نهاد بسته
اتاق بازرگانی گیلان بیش از صد سال نماد تجارت و همدلی فعالان اقتصادی بوده است. آیا قرار است این نماد تاریخی با چنین تصمیمهای پادگانی از مسیر اصلی خود منحرف شود و اعتماد بخش خصوصی برای همیشه از بین برود؟
این رویه نه تنها آزادی بیان و آزاداندیشی در اتاق را از بین میبرد، بلکه این ذهنیت را ایجاد می کند که رئیس اتاق بازرگانی گیلان به دنبال کنترل جریان اطلاعات است. این تصمیم اتاق را از یک نهاد مدنی و مشورتی به یک محیط بسته و دستوری تبدیل میکند.
زمان پاسخگویی فرا رسیده است
سامان نظری بارها وعده داده بود اتاق گیلان را به خانه نخبگان اقتصادی و نمونهای از شفافیت تبدیل کند. اما این نامه دقیقاً برخلاف همان شعارهاست. اتاق بازرگانی گیلان قرار بود محل گفتوگو و تضارب آرا باشد، نه جایی برای صدور فرمانهای محدودکننده. آیا وقت آن نرسیده مسئولان بالادستی پاسخ دهند و جلوی چنین روندهای خطرناکی را بگیرند؟