کدام مسئولان شهر رشت فوق العاده بی غیرت هستند؟
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی ناظرخبر، شوراهای شهر، روزی با شعارهای بلند و وعدههای پررنگ پا به عرصهی مدیریت شهری گذاشتند تا بهزعم خود، پلی باشند میان خواستهای مردم و برنامههای توسعهمحور. اما امروز، در آستانه پایان دوره ششم شوراها، حاصل این وعدهها، آنچنان که باید، در زندگی اجتماعی و شهروندی نمود نیافته است.
ناکارآمدی شورای شهر رشت؛ از شعار تا واقعیت
رشت، شهر بارانهای نقرهای، گواهی است بر این ناکامی. اگر تنها چرخی در معابر و خیابانهای این شهر بزنید، تصویری نهچندان امیدوارکننده از مدیریت شهری در ذهنتان نقش خواهد بست؛ از پیادهروهای فرسوده گرفته تا سیمای افسرده و فاقد هویت بصری مدرن. در مقایسهای منصفانه با پایتخت استانهای همجوار، رشت در سادهترین و ابتداییترین مظاهر شهری نیز عقب مانده است.
شورای شهر رشت در چهار سال گذشته نه تنها نتوانست رضایت عمومی را کسب کند، بلکه به اذعان بسیاری از شهروندان، حضورش در عرصه مدیریت شهری کماثر بوده است.
آمارهای تکاندهنده از وضعیت منابع انسانی شهرداری
البته هر از گاهی، برخی از اعضای شورای شهر در جلسات علنی تلاش میکنند با ژستهای انتقادی و سخنان تند، روحیهی مطالبهگری خود را به نمایش بگذارند؛ حضوری گهگاه و نمایشی که شاید تنها برای ثبت چند عنوان خبری و ارسال چند کلیپ پرحرارت به شبکههای اجتماعی باشد.
از جمله ادعاهای مطرحشده در این جلسات، میتوان به وجود ۵۰۰ نیروی بیاثر در شهرداری رشت اشاره کرد که هزینهای حدود ۳۰ میلیارد تومان در ماه از جیب شهروندان برمیدارند؛ ادعایی که در نوع خود اگر صحت داشته باشد، شاید در کل کشور بینظیر باشد.
نمونه دیگری از آشفتگی در مدیریت منابع انسانی شهرداری، کارکنانی هستند که به صورت رسمی در استخدام شهرداریاند اما در محل کار حضور ندارند. این افراد در جایی دیگر مشغول به کارند و همزمان حقوق خود را بیکموکاست از شهرداری رشت دریافت میکنند. مشخص نیست این افراد به پشتوانهی کدام قدرت یا نفوذ، چنین آشکار و بیپروا، قانون را در روز روشن دور میزنند و عملاً به تمسخر مدیریت شهری میپردازند؛ گاه حتی با حضور در جلسات سایر دستگاه ها در ساعات اداری!
ژستهای انتقادی یا تبلیغات انتخاباتی؟
در چنین شرایطی، بسیاری از شهروندان رشت، این واکنشهای انتقادی اعضای شورا را نه از سر دغدغهمندی بلکه در قالب تبلیغات زودهنگام انتخاباتی برای سال ۱۴۰۵ میبینند. چرا که اگر شورا در همان ماههای نخستین، نظارت خود را بهدرستی و بیملاحظه انجام داده بود، نه ۵۰۰ نیروی بیاثر چنین بار مالی سنگینی به شهر تحمیل میکردند و نه کارکنانی با آسودگی خاطر در ساعت اداری به شغل دوم خود میپرداختند، عکس میگرفتند و به ریش قانون و مدیریت شهری میخندیدند.
قصد نگارنده از طرح مطالب فوق اشاره به ادعای یک عضو شورای شهر رشت است. بهجای آنکه اعضای شورای شهر بابت کمکاریها و ناکامیهای چهار سال گذشته، در برابر رشتوندان سر تعظیم فرود آورند و پاسخگو باشند، با الفاظی گاه توهینآمیز، نهتنها طلبکار شدهاند بلکه در موضع هجومی نیز قرار گرفتهاند.
ادبیات توهینآمیز رضا عاشری؛ بیغیرتی به سبک پوپولیسم
در تازهترین نمونه، رضا عاشری، عضو جنجالی شورای شهر رشت، بار دیگر با اظهاراتی عجیب و تحریکآمیز خبرساز شده است. وی با انتشار تصویری از یک زوج در خیابانهای رشت، نوشت: « مسافران در حال جولان و معرفی رشت به عنوان شهر بیغیرتها / رشت، شهری با مردم با غیرت و مسئولین فوقالعاده بیغیرت!»
به گزارش گیلخبر، اگرچه پوشش خانم در این تصویر، این روزها در سطح جامعه کاملاً رایج و متداول است، اما به نظر میرسد تنها بهانهای شده تا این عضو شورا نه تنها مسئولان، بلکه هویت کل شهر رشت را به باد اهانت بگیرد.
این نخستین بار نیست که عاشری با استفاده از مسئله حجاب تلاش میکند خود را در کانون توجه قرار دهد؛ پیشتر نیز بهطور تلویحی قوه قضاییه را زیر سؤال برده بود و حالا یک پله عقبنشینی کرده و مستقیماً مسئولان شهری رشت را «فوقالعاده بیغیرت» خطاب میکند.
نکته تأسفبار اینجاست که در ظاهر، او میکوشد مردم را «باغیرت» معرفی کند، اما در عمل، چنان واژگانی به کار میبرد که گویی به کل ساختار مدیریتی و اعتبار فرهنگی این شهر توهین شده است.
آیا توهین به ساختار مدیریتی مصداق آزادی بیان است؟
آیا جایگاه نمایندگی مردم، مجوزی برای تخریب هویت شهری و اتهامزنی بیپروا به مسئولان است؟ آیا کسی که خود بخشی از همین ساختار است، میتواند با تکیه بر ادبیاتی پوپولیستی، اساس همان ساختار را زیر سؤال ببرد؟
رشت، شهری با پیشینهای پرافتخار که در آن نخستینهای بسیاری چون اولین شهرداری، اولین کتابخانه عمومی، نخستین روزنامه شمال و نخستین تئاتر مدرن ایران رقم خورده است، حالا از زبان یکی از اعضای شورای شهر خود، به شهر «بیغیرتها» تنزل یافته است.
این ادبیات نهتنها شایسته یک نمایندهی شورا نیست، بلکه توهین به وجههی عمومی یک شهر تاریخی و فرهنگی محسوب میشود.
موضعگیری و تناقض در سخنان عضو شورا
عاشری در گفتگو با گیلخبر مدعی شده که تنها منظورش از «بیغیرت»، برخی مسئولان بودهاند و قصد توهین به مردم را نداشته است. اما او هیچگاه مشخص نکرده که دقیقاً کدام مسئولان را خطاب قرار داده و اساساً از آنها چه انتظاری داشته است؟ آیا عدم رعایت حجاب در سطح جامعه، صرفاً به شهر رشت محدود است؟ اگر چنین باشد، آیا دیگر شهرهای کشور نیز باید منتظر باشند که اعضای شوراهایشان چنین عناوینی را به کار ببرند؟
مسئولیت قانونی و واکنش مدعیالعموم
بر اساس ماده ۶۰۸ قانون مجازات اسلامی: « توهین به افراد از قبیل فحاشی و به کار بردن الفاظ رکیک، چنانچه موجب حد نباشد، به مجازات شلاق تا ۷۴ ضربه یا جزای نقدی درجه شش محکوم خواهد شد.»
نسبت دادن عناوین تحقیرآمیزی چون «بیغیرت» اگر در فضای عمومی – نظیر جلسه علنی، رسانه یا شبکه اجتماعی – به افراد یا مقامات رسمی نسبت داده شود، مصداق توهین آشکار و قابل پیگرد قضایی است. حتی اگر اسم فرد یا افراد مشخص نباشد، اما مخاطب، قابل شناسایی باشد.
آیا دستگاه قضایی باید ورود کند؟
اکنون افکار عمومی این انتظار را دارند که مدعیالعموم با جدیت ورود کند و از این عضو شورا بخواهد دقیقاً مشخص کند منظورش کدام یک از مسئولان بوده و با چه مستنداتی چنین اتهاماتی را مطرح نموده است؟ آیا چنین ادبیاتی در چارچوب قانون میگنجد؟ آیا یک عضو رسمی شورای شهر، مجاز است با تکیه بر جایگاه خود، چنین الفاظی را بدون پاسخگویی به قانون و مردم، علیه سایر مسئولان یا کلیت مدیریت شهری بهکار ببرد؟ آیا دستگاه قضایی باید در قبال چنین ادبیاتی سکوت کند یا برای حفظ حرمت و اعتبار شهر و قانون، ورود کند؟
مطالبه مردم رشت؛ شفافیت، احترام، قانونمداری
به نظر میرسد سکوت در برابر چنین ادبیاتی، نه فقط بیاحترامی به مسئولان، بلکه توهین به شعور و شخصیت اجتماعی مردم یک شهر تاریخی است. جامعه رشت، سزاوار پاسخگویی دقیق، شفاف، قانونی و محترمانه از سوی تمام منتخبانش است، نه ادبیاتی مبتنی بر تحقیر و فرافکنی.