شریعتمداری؛ آتشنشانِ همیشهدرصحنه با سطل بنزین!
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی ناظر خبر، اگر یک روز حسین شریعتمداری چیزی نگوید، واقعاً باید نگران شد! چون احتمالاً یا برق دفتر کیهان قطع شده یا اینترنتشان مشکل پیدا کرده است! او این بار هم مثل همیشه، با اعتمادبهنفس مثالزدنی وارد میدان شده و اعلام کرده که «قتل دانشجوی دانشگاه تهران یک مسئله فرعی است» و منتقدان را متهم کرده که قصد دارند از این مسئله «جریانسازی سیاسی» کنند.
اما از دید کسی که خود را در برج عاج کیهان حبس کرده و از پشت پنجرههای دودی آن به دنیا نگاه میکند، جان یک جوان شاید چیزی بیشتر از یک “فرع” نباشد.
دستفرمان همیشگی: انکار، تحقیر و فرافکنی
این اولین باری نیست که شریعتمداری با خونسردی زخمها را تازه میکند و اعتماد عمومی را متزلزل میسازد. سالهاست که او بدون تأمل، مشغول انکار، تحقیر و فرافکنی است.
ماجرای زمینهای دماوند؛ حقیقت یا توهم توطئه؟
برای مثال، در ماجرای زمینهای دماوند، وی تصرف ۲ میلیون متر زمین توسط مؤسسه کیهان را «اتهامی بیاساس» خواند و آن را به اسرائیل نسبت داد. برخی منابع رسانهای مدعیاند که این زمینها در فرایندی پرسشبرانگیز به این مؤسسه واگذار شدهاند.
وی همچنین ادعا کرد که «این زمین از بیتالمال به بیتالمال منتقل شده». اما سوال اینجاست:
– این ۲ میلیون متر در این ۲۸ سال کجا بوده است؟
– چه بهرهای از آن برده شده؟
– چرا تنها کیهان از این امتیاز بهرهمند شده است؟
اگر یخچال خانه شما را ببرند…
مثال سادهتر این است که اگر کسی یخچال خانه شما را ببرد و بگوید “از آشپزخانه به پذیرایی منتقل شده” آیا شما باید تشکر هم بکنید؟
کیهان؛ متهمی که همیشه طلبکار است!
روزنامه کیهان بارها دیگران را به وابستگی به بیگانگان و «پادویی اجارهای» متهم کرده است، اما خود این رسانه، پاسخگوی هیچ نهادی نیست. هر زمان که بحثهای اینچنینی پیش میآید، حسین شریعتمداری بحث را منحرف کرده و توپ را در زمین دشمنان فرضی میاندازد.
✅مستندات؟ محدود!
✅ پاسخگویی؟ کمتر از حد انتظار!
✅ مجموعهای از تحلیلها و مواضع که نیاز به شفافسازی بیشتر دارند.
لباسشخصیها و سودوکوی کیهان!
در مورد حضور لباسشخصیها در دانشگاه تهران نیز، شریعتمداری با اعتمادبهنفسی عجیب این ماجرا را «جفنگ» خوانده است. اما سوال اینجاست:
– اگر این مسئله بیاهمیت است، چرا اینقدر دربارهاش صحبت میشود؟
– آیا این موضوعات برای کیهان، مثل سوخت موتور برای بقای آن نیست؟
اگر این بحثها نباشد، آیا روزنامه کیهان چیزی برای چاپ خواهد داشت؟ یا مجبور خواهد شد به جدول سودوکو و اخبار خارجی بسنده کند؟
چرا شریعتمداری هنوز پا روی پدال گاز گذاشته است؟
اما سوال مهمتر
– چرا در شرایطی که کشور نیاز به آرامش و همدلی دارد، حسین شریعتمداری همچنان بر روش تهاجمی و تخریبی خود اصرار دارد؟
– آیا واقعاً تصور میکند که این سبک از رسانهگری همچنان جواب میدهد؟
– یا خودش هم میداند که این بازی نخنما شده، اما چارهای جز ادامه دادن ندارد؟
برخی تحلیلگران معتقدند که این رویکرد میتواند به تنشهای بیشتر دامن بزند و خواستار رویکردی مسئولانهتر در رسانهها هستند.
شوخیهای تلخ یک مدیرمسئول
در نهایت، باید گفت که حسین شریعتمداری استاد تبدیل مسائل جدی به شوخیهای تلخ است. اما متأسفانه، این شوخیها نهتنها خندهدار نیستند، بلکه نمک بر زخم مردم میپاشند.
راهحل چیست؟
شاید بهتر باشد که:
-بهجای پریدن از روی مخالفان، کمی هم به فکر مردم باشد.
– بهجای طفره رفتن، به مستندات پاسخ دهد.
– بهجای توجیههای عجیب، مسئولیتپذیر باشد.
نظر شما چیست؟
✅ آیا فکر میکنید حسین شریعتمداری همچنان به این رویه ادامه خواهد داد؟
✅ چرا هیچ نهادی از او توضیح نمیخواهد؟
✅ چرا این حجم از تناقض در گفتارهای او نادیده گرفته میشود؟
💬 نظرات خود را در بخش کامنتها با ما در میان بگذارید!
🔥 همچنین این تحلیل را با دوستان خود به اشتراک بگذارید!