آقای وزیر، مدارس را پادگان نکنید!
به گزارش ناظرخبر، تفاهمنامهای که در تاریخ ۳۱ فروردین ۱۴۰۴ میان وزارت آموزش و پرورش و نیروی انتظامی با هدف «ارتقای نظم اجتماعی» و «تولید محتوای آموزشی» امضا شده، موجی از نگرانی و پرسش در میان والدین، معلمان و متخصصان تربیتی ایجاد کرده است.
نیروی انتظامی چه نسبتی با تعلیم و تربیت دارد؟
این تفاهمنامه در عمل، مدارس را از محیطهای آموزشی و تربیتی به پادگانهایی با رویکرد انضباطی بدل میکند. مشخص نیست که حضور و مشارکت نیروی انتظامی در تولید محتوا و برنامههای مدارس، چه نسبتی با اهداف اصلی آموزش و پرورش یعنی پرورش استعداد، خلاقیت و آزادی اندیشه دارد.
مدرسه، پناهگاه است نه قرارگاه
آقای وزیر! قرار نبود مدارس مأمن یادگیری، امنیت روانی و شکوفایی خلاقیتها باشد؟ آیا برای مقابله با مشکلات واقعی این نهاد—از کمبود معلم، کلاسهای فرسوده، وضعیت معیشتی فرهنگیان گرفته تا کیفیت پایین آموزش—راهحل شما همکاری با نهاد نظامی است؟
دانشآموزان ما به جای درس خواندن، قرار است «نظم نظامی» یاد بگیرند؟ آیا مأموران انتظامی قرار است معلم کلاس شوند؟ چنین رویکردی نه تنها گرهای از آموزش باز نمیکند، بلکه روح مدرسه را میخشکاند.
تهدید، نه تربیت؛ امنیت، نه ترس
مفاد تفاهمنامه شامل همکاری در «شبکه شاد»، «نظام مراقبت اجتماعی نماد» و «تولید محتوای تربیتی با همکاری پلیس» است. این در حالی است که مدارس درگیر مشکلات جدیتری هستند. برخوردهای خشن برخی معلمان، عمدتاً به دلیل شرایط سخت اقتصادی، به نقطه هشدار رسیدهاند.
بهجای همکاری با روانشناسان تربیتی و غربالگری سلامت روان معلمان، با پلیس قرارداد بستهاید! این تصمیم، نگرانکننده و در تضاد با هر آنچیزی است که باید مدرسه باشد.
اگر نمیتوانید، کنار بروید
جناب وزیر! اگر راهحل شما برای بحرانهای نظام آموزشی، نظامیسازی مدارس است، لطفاً جای خود را به مدیری بدهید که قلبش برای آموزش میتپد، نه برای فرماندهی.
مدارس جای آزمون و خطای مدیریتی نیستند. فرزندان ما موش آزمایشگاهی نیستند. آموزش و پرورش، نیاز به تدبیر دارد، نه تهدید.
درخواست از رئیسجمهور و سخنگوی دولت
از رئیسجمهور محترم انتظار میرود برای این نهاد فرهنگی حیاتی، مدیری انتخاب کند که به جای اتکا به زور، به قدرت علم و مهر ایمان داشته باشد. مدیری که امید، اعتماد، آموزش و پرورش واقعی را به مدارس بازگرداند.
سخنگوی دولت و وزیر آموزش و پرورش باید درباره این تصمیم پاسخگو باشند. جامعه نگران است و باید شفافسازی فوری صورت گیرد.