رئیس اتاق بازرگانی گیلان فریاد میزند، رجبی سکوت میکند!
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ناظرخبر، نسبت تسهیلات به سپرده در استان گیلان تنها ۶۶ درصد است! این آمار رسمی را نه یک تحلیلگر رسانهای یا فعال حزبی، بلکه رئیس اتاق بازرگانی گیلان در گفتوگویی اختصاصی با ناظرخبر فریاد زد؛ سامان نظری معافی که اینبار بیپرده و بیتعارف، شمشیر را برای بانکهای استان از رو بست.
او در حملهای بیسابقه، عملکرد بانکهای دولتی، خصوصی و خصولتی گیلان را تحت هدایت شورای هماهنگی بانکهای استان به دبیری احمدرضا رجبی، ناکارآمد، بیاثر و غیرپاسخگو خواند.
نظری که خود نیز از فعالان اقتصادی و تولیدکنندگان باسابقه گیلان است، با استناد به آمار رسمی بانک مرکزی گفت: در حالی که میانگین کشوری نسبت تسهیلات به سپرده بیش از ۹۲ درصد است، در گیلان فقط ۶۶ درصد است! این یک فاجعه برای صنعت استان است. سرمایه در گردش تأمین نمیشود و واحدهای تولیدی در باتلاق نقدینگی گیر افتادهاند.
اما او به همینجا بسنده نکرد. مقایسههایی نیز انجام داد: خراسان شمالی با ظرفیتی کمتر از گیلان، نسبت تسهیلات به سپردهای معادل ۱۵۹ درصد دارد. این اختلاف معنادار فقط ناشی از ضعف سیاستگذاری نیست؛ نشانه بیعدالتی ساختاری و اولویت نداشتن گیلان در تخصیص منابع بانکی است.
پرسشهایی که بیپاسخ ماندهاند
اما در این میان، پرسشهای اساسی از دل همین اظهارات بیرون میآید:
چه کسی مسئول این عقبماندگی بانکی است؟ آیا فقط ساختار بانکی کشور مقصر است؟ یا مسئولان ارشد اقتصادی گیلان هم باید پاسخگو باشند؟ چرا بانکیها با اقتصاد گیلان چنین برخوردی دارند؟ آیا گیلان با این همه زیرساخت، این میزان از عقبماندگی را باید بپذیرد؟
و مهمتر از همه: چرا احمدرضا رجبی، دبیر شورای هماهنگی بانکها، در برابر این حجم از انتقاد، سکوت اختیار کرده است؟
سکوت رجبی دیگر تبدیل به مسئلهای جدی و پرسشبرانگیز شده است.
آیا او نیز به ضعف ساختاری و عملکرد نهاد تحت مدیریت خود واقف است؟ یا اساساً دلیلی برای دفاع وجود ندارد؟
نظری در بخشی دیگر از اظهاراتش، به موضوع عدم اجرای قانون استمهال تسهیلات برای واحدهای آسیبدیده از خاموشیهای مکرر برق اشاره کرد و گفت: بانکها حتی در این مورد هم با قانون همکاری نکردند.
او همچنین با اشاره به عملکرد بهشدت ضعیف بانکهای خصوصی در تعامل با صنایع استان، صراحتاً خواستار آن شد که: استاندار گیلان رؤسای بانکها را از میان نیروهای بومی، آگاه و مسئولپذیر انتخاب کند.
این فقط انتقاد نیست، اعلام یک بحران است!
آنچه نظری مطرح کرد، فقط فریاد یک مقام صنفی نیست؛ بلکه هشداری عریان از قلب بخش خصوصیست. هشداری که نشان میدهد بانکها در گیلان، با واقعیتهای اقتصادی استان بیگانهاند.
فاصله بانکها با نیازهای صنعت، آنقدر زیاد شده که حالا شورای هماهنگی بانکها در نگاه تولیدکنندگان و فعالان اقتصادی، به نهادی بیاثر و سمبلیک تبدیل شده است.
و باز این سؤال تکراری اما حیاتی مطرح میشود:
چرا رجبی پاسخ نمیدهد؟
آیا اساساً پاسخ قانعکنندهای وجود ندارد؟
اگر عملکرد بانکهای گیلان دفاعپذیر است، چرا حتی یک خط پاسخ به این حجم از انتقاد داده نمیشود؟
آیا نظام بانکی گیلان خود را بالاتر از پاسخگویی میداند؟ یا سکوت نشانه پذیرش ضمنی ناکارآمدی است؟
آیا حفظ میز ریاست در بانک ملی گیلان، از پاسخگویی به یک بحران ساختاری مهمتر است؟
چرا مدیری که زیر تندترین انتقادات رسمی و علنی رفته، حتی حاضر به گفتوگو با رسانهها نیست؟
نگارنده پیگیر دریافت پاسخ بود؛ اما…
در هفتههای گذشته، نگارنده این یادداشت بارها برای دریافت پاسخ رسمی از سوی احمدرضا رجبی، به دفتر روابط عمومی بانک ملی استان گیلان مراجعه کرد. حتی تلاشهای مدیر روابط عمومی بانک ملی گیلان نیز برای ترتیبدادن یک گفتوگو، یا حداقل صدور بیانیهای رسمی، بینتیجه ماند. رجبی نه حاضر شد پاسخ دهد، نه حتی یک خط موضعگیری منتشر کرد.
اگر شفافیت نباشد، اعتماد هم نخواهد بود
در نظام بانکی، پاسخگویی ستون اعتماد عمومیست. اگر قرار باشد روند فعلی ادامه یابد، اعتماد فعالان اقتصادی به ساختار مالی استان بیش از این آسیب خواهد دید.
حمله تند رئیس اتاق بازرگانی گیلان به رجبی و شورای هماهنگی بانکها، فقط بازتاب یک اختلاف شخصی نیست؛ بازتاب یک گسست عمیق میان بخش خصوصی و مدیریت بانکی استان است.
وقت آن رسیده که مدیران بانکی استان دست از «سکوت» بردارند
بانکها در گیلان، بهجای تأمین مالی بخش مولد، گویا بیشتر درگیر حفظ ساختار فرسوده، غیرشفاف و غیرپاسخگو شدهاند.
این یادداشت، فقط یک اعتراض رسانهای نیست بلکه اعلان یک بحران است ؛ زنگ خطریست برای همه کسانی که هنوز در اتاقهای بستهی مدیریت بانکی نشستهاند و فریاد بخش خصوصی را نمیشنوند.