سرنوشت مبهم دخانیات ایران؛ چرا جزئیات واگذاری دخانیات ایران شفاف اعلام نمیشود؟
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ناظرخبر، ابهام در آینده شرکت دخانیات ایران و واگذاری به بخش خصوصی، نگرانی کارگران را برانگیخته است. شفافیت فرآیند، مهمترین مطالبه برای حفظ اشتغال و تولید ملی است.
تصمیمسازی برای واگذاری مدیریت دخانیات ایران به «راهبر یا سرمایهگذار»، زنگ هشدار را برای هزاران خانواده شاغل در این صنعت به صدا درآورده و شفافیت در این فرآیند به دغدغه اول افکار عمومی تبدیل شده است.
چرایی حساسیت ماجرا؛ فراتر از یک بنگاه اقتصادی
خبرهایی درباره تصمیمگیری برای آینده شرکت دخانیات ایران و واگذاری برخی فعالیتها به «راهبر، بهرهبردار یا سرمایهگذار»، این پرسش جدی را ایجاد کرده است که سرنوشت تولید، سرمایههای موجود و مهمتر از همه امنیت شغلی کارکنان چه خواهد شد؟
موضوع زمانی حساستر میشود که بدانیم دخانیات ایران صرفاً یک نام تجاری یا یک بنگاه اقتصادی نیست؛ مجموعهای با سابقه طولانی، زیرساختهای تولیدی، نیروی انسانی متخصص و واحدهایی در نقاط مختلف کشور است که زندگی هزاران خانواده به استمرار فعالیت آنها وابسته است.
سوالات بیپاسخ افکار عمومی؛ از شفافیت تا نظارت
اکنون افکار عمومی حق دارد بداند:
-
چه کسانی قرار است درباره آینده این مجموعه تصمیم بگیرند؟
-
مبنای انتخاب راهبر یا بهرهبردار احتمالی چیست؟
-
آیا فراخوان و فرآیند انتخاب، کاملاً شفاف و قابل نظارت خواهد بود؟
-
چه تضمینی وجود دارد که واگذاری مدیریت یا بهرهبرداری، در نهایت به کاهش تولید، تضعیف واحدها، تعدیل نیرو یا از بین رفتن امنیت شغلی کارکنان منجر نشود؟
کارگران بیش از هر کس دیگری نگران پیامدهای چنین تصمیماتی هستند؛ زیرا تجربههای گذشته نشان داده است که در برخی واگذاریها، آنچه در ابتدا با عنوان «اصلاح ساختار، افزایش بهرهوری و استفاده بهتر از ظرفیتها» مطرح میشود، ممکن است در ادامه با کاهش نیروی انسانی، تغییر مأموریت واحدها، کاهش تولید و تضییع حقوق کارکنان همراه شود.
یک سؤال اساسی؛ چرا جزئیات پشت درهای بسته میماند؟
اگر قرار است تصمیمی برای آینده دخانیات ایران گرفته شود که میتواند بر تولید، اشتغال، اموال عمومی و معیشت هزاران خانواده اثر بگذارد، چرا تمام جزئیات آن بهصورت شفاف در اختیار افکار عمومی قرار نگیرد؟
چرا معیارهای انتخاب، سوابق متقاضیان، مدل اقتصادی، تعهدات اشتغال، برنامه تولید، میزان سرمایهگذاری و ضمانت اجرای تعهدات بهطور روشن اعلام نشود؟
شفافیت، بهترین راه برای جلوگیری از شکلگیری شائبههاست.
افکار عمومی نه مخالف اصلاح و بهرهوری است و نه مخالف استفاده از ظرفیت بخش خصوصی؛ مطالبه فقط این است که هیچ تصمیمی درباره آینده یک مجموعه ملی و سرنوشت هزاران کارگر، پشت درهای بسته و بدون نظارت عمومی و قانونی اتخاذ نشود.
اگر واقعاً هدف، حفظ تولید و افزایش بهرهوری است، انتشار عمومی فرآیند، معیارها، تعهدات و نتایج ارزیابیها نباید نگرانی ایجاد کند.
پیش از آنکه دیر شود؛ نقش نظارتی رسانهها و نمایندگان
پیش از آنکه دیر شود، نمایندگان مردم، نهادهای نظارتی و رسانهها باید پیش از نهاییشدن هر تصمیم برگشتناپذیر، درباره ابعاد اقتصادی و اجتماعی آن سؤال کنند.
مسئله فقط واگذاری یک فعالیت نیست؛ مسئله آینده تولید و امنیت شغلی هزاران انسان است.
امروز انتظار میرود رسانهها این سؤال را پیگیری کنند: «چه تصمیمی برای آینده دخانیات ایران در حال شکلگیری است و چه تضمینی وجود دارد که هزینه این تصمیم را کارگران و خانوادههای آنان نپردازند؟»