معمای کوزهٔ شکسته در گیلان؟۱
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ناظرخبر، استان گیلان این دیار سبز و خزانناپذیر، سالهاست که بهعنوان یکی از مهمترین مقاصد گردشگری کشور شناخته میشود.
این ظرفیت بینظیر، همواره نویدبخش رونق اقتصادی و اشتغالزایی بوده است؛ اما آیا هر طرح توسعهای، بدون توجه به زیرساختهای حیاتی، میتواند نویدبخش پیشرفت باشد؟ این پرسش، با شنیدن خبرهای متناقض اخیر، بیش از پیش ذهن شهروندان را به خود مشغول کرده است.
خبری نگرانکننده از شرکت آب و فاضلاب استان گیلان
از یک سو، شنیدهها حاکی از عزم جدی برای توسعهٔ زیرساختهای اقامتی و گردشگری در استان است. استاندار گیلان، با اعلام خبر صدور مجوز ساخت هفت هتل پنجستاره و برنامهریزی برای احداث ۱۴ هتل چهارستاره، افقهای روشنی را برای آیندهٔ گردشگری گیلان ترسیم میکند. ایشان همچنین به اختصاص ۲۷۱ نقطه برای اجرای طرحهای گردشگری اشاره دارند که نشاندهندهٔ عزم جدی برای بهرهگیری از تمام ظرفیتهای استان است.
اما در سوی دیگر میدان، خبری نگرانکننده از شرکت آب و فاضلاب استان گیلان منتشر میشود( اینجا بخوانید). این شرکت، با توجه به افزایش دمای هوا، تعطیلات و حضور گستردهٔ مسافران، از شهروندان و مهمانان گرامی درخواست میکند تا با مدیریت بهینهٔ مصرف، شرکت را در تأمین پایدار آب یاری کنند و هشدار میدهد که ممکن است در برخی مناطق با افت فشار یا قطعی موقت آب روبرو شویم.
سوال تاریخی از استاندار؛ تدبیر برای آب کجاست؟
اینجاست که پای یک سوال اساسی به میان میآید. آیا میتوان همزمان با صدور مجوز برای صدها تخت اقامتی جدید در هتلهای لوکس و مراکز اقامتی، از مردم خواست تا در مصرف آب صرفهجویی کنند؟
مگر نه اینکه یکی از شاخصهای اصلی در ساخت هتلها و مراکز گردشگری و اقامتی، ارائهٔ خدمات بینقص از جمله تأمین پایدار آب با فشار مناسب است؟ آیا اینها نشانهٔ توسعه است یا تکرار همان نگاه کوتاهمدتی که استان را به بنبست رسانده است؟
باید از هادی حقشناس که به آمار، اعداد و ارقام توجه ویژهای دارند؛ پرسید: تدابیر اندیشیدهشده برای تأمین آب شرب مورد نیاز این حجم از توسعه چیست؟ آیا پیشبینی افزایش جمعیت شناور ناشی از این طرحهای عظیم، در کنار جمعیت ثابت استان و نیاز روزافزون بخش کشاورزی، در برنامههای جامع دیده شده است؟
زنگ خطر برای ساکنان بومی
امروز، به دلیل ورود حجم بالای مسافر، شرکت آب و فاضلاب از مردم میخواهد که صرفهجویی کنند؛ آن هم در حالی که بهزودی اوج فصل برداشت برنج آغاز میشود و کشاورزان عزیز برای تأمین بهداشت و استحمام پس از ساعتها کار سخت، بیش از هر زمان دیگری به آب نیاز دارند. بر اساس شنیدهها، در برخی نقاط استان، کمبود آب به حدی است که نه تنها افت فشار، که قطعی کامل گزارش میشود.
اگر دولتهای گذشته دوراندیشی نداشتند و مقصد گردشگری گیلان را درست پیشبینی نکرده بودند، امروز از آقای حقشناس که به اعداد و ارقام توجه ویژه دارد، باید پرسید: با این حجم صدور مجوز ، چه تدبیری برای تأمین آب شرب اندیشیدهاید؟
آیا آیندگان خواهند پذیرفت که استانی که به تعبیر عامیانه «روی آب شناور است» با کمبود آب دستوپنجه نرم کند؟ این پرسشی تاریخی است که پاسخ آن را در عملکرد مدیریتی امروز جستوجو خواهد کرد.
از محرومیت روستایی تا مجوز بلندمرتبهسازی
در همین مرکز استان، در بخش مرکزی شهرستان رشت، روستاهایی وجود دارند که پس از ۴۷ سال از انقلاب، همچنان از نعمت آب شرب بهداشتی محروم هستند. این در حالی است که برنامههایی برای بلندمرتبهسازی در رشت و انزلی نیز کلید خورده است!
مردم گیلان، به قول معروف، همچون کوزهگری هستند که از کوزهٔ شکسته آب مینوشند. طرحهای توسعه، بدون آمایش سرزمین و برنامهریزی دقیق برای تأمین زیرساختهای حیاتی مانند آب، نه تنها به چشمانداز توسعهٔ پایدار آسیب میزند که میتواند به مانعی بزرگ بر سر راه رفاه مردم و رونق اقتصادی بدل شود.
نسل فردا چه خواهد گفت؟
پرسش اصلی همچنان برجاست: آیا مجوزهای صادره برای این حجم از ساختوساز، مبتنی بر مطالعهٔ دقیق منابع آبی استان بوده است؟ اگر نه، نسل فردا این بیبرنامگی را با چه معیاری قضاوت خواهد کرد