وقتی «شهد شهادت» فقط برای همسایه شیرین است!
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ناظرخبر، ریحانه خوشحال فعال رسانه ای در یادداشتی پیرامون اظهارات غلامرضا قاسمیان در اسرار امروز نوشت: غلامرضا قاسمیان، رئیس کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، اخیراً در برنامه تلویزیونی «به افق فلسطین» با اشاره به شرایط منطقه و موضوع تقابل با آمریکا، با لحنی قاطع از تز «الهیات جنگ» سخن گفته و اظهار داشتهاند: «فعلاً نباید مذاکره کرد و باید آنقدر جنگید تا صلح پایدار برقرار شود.» این اظهارات بازتاب و واکنشهای گستردهای در رسانهها و فضای مجازی به همراه داشته است.
چه فرمول شگفتانگیزی و چه تز بینظیری! اما در این میان، یک حقیقت تاریخی و تلخ نادیده گرفته شده است؛ اینکه در طول تاریخ، مبلغان جنگ تدافعیِ بیپایان، غالباً خود فرسنگها دورتر از خط مقدم، در اتاقهای مجهز به سیستمهای تهویه مطبوع نشستهاند و برای جان، مال، آینده و سفره مردم چرتکه میاندازند.
اظهارات غلامرضا قاسمیان و فاصله تئوری تا واقعیت میدان
برای بازخوانی واقعیتهای کف جامعه، چند نکته را از باب رسالت قلم و زبان گویای مردم، به محضر این تئوریسینهای دور از میدان عرض میکنیم.
سفره شهادت برای مردم؛ سفره خالی هم برای مردم؟!
اگر آنقدر شیفته تقابل و چشیدن شهد شهادت هستید، چرا معطلید؟ بسمالله. چرا این شور مخلصانه را در میدان عمل و در خط مقدم به تصویر نمیکشید؟ هم گوی و هم میدان مهیاست؛ سلاح بر دوش بگیرید و در صف نخست جبهههای نبرد، دلاوری خود را اثبات کنید.
حقیقت آن است که ترویج فرهنگ ایثار از پشت تریبونهای امن و آسوده، هرگز طعم واقعی مجاهدت را به مخاطب منتقل نخواهد کرد. چهبسا اگر کسی حقیقتاً مرد میدان باشد و خود در صحنه نبرد حضور داشته باشد، اثر سخنش بسیار بیشتر از سخن گفتن از پشت تریبون خواهد بود.
خاکسترنشینی نیمقرن تلاش را چه کسی جبران میکند؟
جناب قاسمیان! مردمی که در طول دهههای اخیر، در آتش بحرانهای منطقه و جنگهای پیرامونی، دارایی، عزیزان و سقف بالای سر خود را از دست دادهاند، کجای محاسبات شما قرار دارند؟
ملتهایی که حاصل نیمقرن تلاش و رنجشان در یک چشم بر هم زدن دود شده و به هوا رفته است، چشمانتظار کدام معجزه باشند؟ آیا کسانی که در حاشیه امن ایستادهاند، توان بازگرداندن عمر، سرمایه و فرصتهای ازدسترفته این مردم را دارند؟
صلح پایدار روی ویرانههای یک ملت؟
چگونه میتوان از جنگی مداوم و فرسایشی برای رسیدن به صلح سخن گفت، در حالی که هزینههای سنگین چنین دیدگاههایی را باید مردم عادی با جان، مال و آینده خود بپردازند؟
مردمانی که سالهاست درگیر یک جنگ تمامعیار اقتصادی هستند، صورت خود را با سیلی سرخ نگه داشتهاند و زیر بار تورم و گرانی کمر خم کردهاند، دیگر توانی برای تحمل بحرانی تازه ندارند.
برای هفتپشت این ملت، همین جهاد روزمره برای تأمین معیشت و مقابله با سفرههای کوچکشده کافی است؛ لطفاً نسخه جنگ دیگری برای آنان نپیچید.
برای یکبار هم که شده ، این نسخه ها را برای خود و فرزندانتان اجرا کنید
برای یکبار هم که شده، نسخههای سنگینی را که برای مردم تجویز میکنید، ابتدا درباره خود و فرزندانتان اجرا کنید. اگر طعم آوارگی، فقر، دغدغه نان و ناامنی ناشی از جنگ را پذیرفتید، آنگاه برای یک ملت خسته، نظریه «جنگ تا صلح» را مطرح کنید.
مردم خستهتر از آن هستند که قربانی قهرمانسازیهای پرهزینهای شوند که هزینهای برای گویندگان آن ندارد. جنگ اقتصادی که سالها با آن دستوپنجه نرم کردهاند، برای چند نسل آنان کافی است؛ نسخه جنگ دیگری برای این جامعه نپیچید.
عظمت یک کشور، در رفاه، آرامش، امنیت و اقتدار درونزای ملت آن معنا پیدا میکند، نه در برافروختن آتش جنگهایی که سرانجام آنها نامعلوم است.
بارالها، بر صبر ما بیفزا…