تندروها در خیابان شعار جنگ میدهند اما حاضر نیستند به لبنان بروند
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ناظرخبر، جنگ در «میدان» است اما تندروها در «خیابان» فریاد جنگ سر میدهند. جنگ در «لبنان» است اما اینها در ایران میگویند هرکس نمیخواهد بجنگد جمع کند و برود! پای این جماعت به جنگ با دشمن باز نمیشود اما تا دل دشمن بخواهد، به نفع او با خودیها میجنگند!
شعار جنگ بدون حضور در میدان نبرد؛ تناقض آشکار تندروها
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: همه را متهم میکنند و حق را انحصاری در اختیار خود میدانند. لابد پندارشان هم همین است! البته کاش باشد؛ در آن صورت باید به امضای شعارهایشان خود زحمت بکشند و به میدان جنگ بروند، جایی که گلوله میآید، بمب میآید، موشک میآید. جایی که ترکشها دست و پا و سر را قطع میکند.
تندروهایی که راه لبنان و فلسطین را نمیروند اما به دیگران میگویند از ایران بروید
به جای اینکه راه خروج از کشور را به دیگران نشان دهند، خود راه لبنان و فلسطین را در پیش بگیرند و صداقت گفتارشان را با رفتار امضا کنند. اما چنین نمیشود. برای اینها — متأسفانه — قصه میدان و خیابان ادامه بازیهای جناحی است.
بازیهای جناحی و انتخاباتی که هیچوقت تمام نمیشود
انگار انتخابات برایشان هیچوقت تمام نمیشود. معممینشان هم نه فتوا و حکم که فرمان به حرمت مذاکره میدهند! اولی و دومی ادبیاتی فقاهتی دارد که اینان شأنش را ندارند و سومی را از سر قدرت که بدان پشتگرمند، بیان میکنند. به هر حال تریبون دارند، ساختار دارند؛ همین هم باعث میشود خود را صاحب حق بپندارند.
تریبونداران تفرقهافکن؛ صدایی که دیگر صداها را خاموش میکند
کسی که تریبون دارد، حتی اگر دیگران هم همراهی نکنند، آنقدر صدایش بلند است که دیگر صداها را در برقراری ارتباط ناکام میگذارد. کسی که تریبون دست اوست هرچه بخواهد میگوید، حتی گزارههای صد در صد نادرست را، اما درستنمایی میکند. آدم هم دارند؛ هم کسانی که در جلسه برایشان فریاد تأیید برآورند و هم در فضای مجازی به آن ضریب دهند.
جنگجویان مجازی؛ هدیهای رایگان به دشمن با بذر تفرقه
کارشان هم هزینهتراشیدن برای کشور است و سبککردن هزینه جنگ با کشور برای دشمن. کسانی که کلماتشان بذر تفرقه است، برداشتشان که اختلاف است را هم باید در خرمن دشمن بگذارند؛ تنها منتفعی که بیفاکتور خدماتشان را دریافت میکند. خدا بخیر کند با این جنگجویان مجازی…